ورزشی‌نویسی در کرمانشاه عشق‌بازی است نه شغل!

ورزشی‌نویسی در کرمانشاه عشق‌بازی است نه شغل!
 
گفتگوی صریح و بی‌پرده با امیرحسین نیری، خبرنگار و عکاس ورزشی خبرگزاری تسنیم در کرمانشاه

به گزارش امیرعلی مومیوند از خوربران؛ نبض ورزش کرمانشاه شاید روی سکوها با هیاهوی پیروزی و شکست می‌تپد، اما وقتی پای روایت این نبض به میان می‌آید، ما با مسیری مواجهیم که تنها با «عشق» هموار می‌شود. خبرنگاری و عکاسی ورزشی در این استان، نه یک مسیرِ فرش قرمز، که راهی پرپیچ‌وخم میانِ بی‌مهری‌های زیرساختی و مواجهه با مدیرانِ رسانه‌گریز است. در یک گفتگوی صریح، به سراغ امیرحسین نیری ، دبیر سرویس ورزشی خبرگزاری تسنیم استان کرمانشاه رفته‌ایم تا فارغ از کلیشه‌ها، از ناگفته‌هایِ مسیرش بگوید؛ از روزهای نخستینِ لنز گرفتن سمتِ تیمِ راهیان، تا واقعیت‌هایِ تلخ و شیرینِ این روزهای ورزشِ کرمانشاه. حاصل این گپ‌وگفتِ بی‌پرده را در ادامه می‌خوانید.»

خوربران) لطفاً خودتان را کامل معرفی کنید؟
با عرض سلام و ادب؛ بنده امیرحسین نیری هستم، متولد ۵ تیر ۱۳۷۶ در کرمانشاه و دارای مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی، در حال حاضر دبیر سرویس ورزشی خبرگزاری تسنیم در کرمانشاه هستم و علاوه بر آن با مجموعه «فوتبال ۳۶۰» (به مدیریت آقای عادل فردوسی‌پور) و رادیو ورزش نیز همکاری دارم.
ورود من به رسانه به علاقه وافری برمی‌گردد که از دوران نوجوانی و جوانی به فوتبال داشتم؛ چون خودم هم در آن مقطع فوتبال بازی می‌کردم. حوالی سال‌های ۹۰ و ۹۱، هر روز ظهر قبل از اینکه به مدرسه بروم، روزنامه‌ای به نام «تماشا» را میخریدم و با اشتیاق می‌خواندمش و همچنین عاشق نوشتن بودم.  
نخستین تجربه من به یک پیج هواداری باشگاه استقلال در فیسبوک برمی‌گشت که کامنت و بازخورد خوبی می‌گرفت. اما آغاز واقعی و حرفه‌ای از سال ۱۳۹۳ بود؛ من بازی‌های تیم «راهیان کرمانشاه» را از نزدیک دنبال می‌کردم. دیدم تیم عکاس ندارد و صرفاً بازیکنانی که در لیست ۱۸ نفره نیستند، از روی سکوها عکس‌هایی می‌گیرند. در فیسبوک به آقای میلاد ربیع زاده (مدیر روابط عمومی وقت راهیان) پیام دادم و گفتم اگر عکاس ندارید، من حاضرم بیایم و بازی‌ها را عکاسی کنم. ایشان استقبال کرد و من از نیم‌فصل دوم سال ۹۳ به عنوان عکاس تیم راهیان وارد مستطیل سبز شدم. پس از آن همان سال برای روزنامه «ایران ورزشی» بازی های راهیان را گزارش میکردم و همزمان با رادیو ورزش هم همکاری میکردم .

خوربران) در چه سالی وارد حوزه خبرنگاری/عکاسی ورزشی شدید و اولین رسانه‌ای که در آن فعالیت کردید کجا بود؟  
نیری) رسماً از سال ۱۳۹۳ وارد شدم. اولین رسانه مکتوبی که در آن شروع به نوشتن کردم، روزنامه «نسیم غرب» بود. سپس در ماهنامه «ابراز» با آقای دارستانی همکاری داشتم. نخستین خبرگزاری رسمی‌ام نیز خبرگزاری «ایپنا» بود. در نهایت از خرداد سال ۱۳۹۴ به خبرگزاری تسنیم پیوستم و تا امروز همچنان در تسنیم به کارم ادامه می‌دهم.
همان سال ۱۳۹۳ در دیدار راهیان کرمانشاه و صنعت نفت آبادان بود. حس فوق‌العاده عجیب و جالبی داشت؛ چون تا پیش از آن به عنوان تماشاگر روی سکوها می‌نشستم، اما این بار در لب خط و کنار زمین با یک جایگاه و زاویه دید کاملاً متفاوت حاضر شده بودم.

خوربران) ورزش استان کرمانشاه را در سه کلمه چطور توصیف می‌کنید؟  
نیری) «بی‌روح»، «بدون مطالبه‌گری» و «نفس‌های پایانی».

خوربران) کرمانشاه در رشته‌های قدرتی سرشار از استعداد است؛ پوشش خبری/تصویری این رشته‌ها چه دشواری‌ها و ویژگی‌هایی دارد؟  
نیری) من چون به شکل تخصصی در رشته‌های بدنسازی و قدرتی فعالیت داشتم، باید بگویم پوشش این ورزش‌ها به‌مراتب سخت‌تر از سایر رشته‌هاست؛ زیرا این حوزه با محدودیت‌های رسانه‌ای فراوانی روبه‌روست و خیلی از عکس‌ها، فیلم‌ها و مصاحبه‌ها به دلایل مختلف امکان انتشار سراسری ندارند. اما با وجود همه موانع، کار کردن در این فضا بسیار جذاب و لذت‌بخش است، چون کرمانشاه سرشار از چهره‌ها و قهرمانان مستعد بدنسازی است و مردم علاقه زیادی به این ورزش دارند.

خوربران) زیرساخت‌ها و تجهیزات ورزشی و رسانه‌ای استان (جایگاه خبرنگاران، اینترنت و امکانات استادیوم‌ها) تا چه اندازه پاسخگوی کار شماست؟  
نیری) در استان کرمانشاه چیزی به نام زیرساخت یا جایگاه استاندارد خبرنگاران واقعاً معنی ندارد! در استادیوم آزادی که قدیمی‌ترین استادیوم شهر است، تنها یک فضای موسوم به CIP وجود دارد که خبرنگار و عکاس باید همان‌جا بنشینند و کار کنند. وجود اینترنت در استادیوم‌های ما بیشتر شبیه یک رویاست تا واقعیت.
بزرگ‌ترین مانعی که یک فعال رسانه‌ای ورزشی در استان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند چیست؟  
برخلاف تصوری که وجود دارد، به نظر من بزرگ‌ترین مانع حتی فراتر از مسئولان، «رسانه‌گریزی شدیدِ ورزشکاران، مدیران و عوامل ورزشی کرمانشاه» است.

خوربران) تعامل هیئت‌های ورزشی و اداره‌کل ورزش و جوانان با اهالی رسانه چطور است؟ آیا نقدپذیر هستند؟
نیری) هیئت‌های ورزشی متأسفانه تعامل مؤثری با رسانه‌ها ندارند. اداره‌کل ورزش و جوانان هم در این سال‌ها به‌ویژه در حوزه روابط عمومی و ارتباط با رسانه‌ها به شدت ضعیف عمل کرده است و به هیچ عنوان روحیه نقدپذیری ندارند؛ من سال‌هاست اخبار پایه و ورزش بانوان را رصد و پوشش می‌دهم، اما مانع تکراری باز هم همان جاست؛ متولیان و فعالان این بخش‌ها خودشان از رسانه فراری هستند و همین موضوع باعث می‌شود کمتر بتوان حق مطلب را درباره‌شان ادا کرد و کمتر دیده شوند.

خوربران) خط قرمز شما در انتشار اخبار ورزشی کجاست؟ آیا تا به حال تحت فشار یا تحریم قرار گرفته‌اید؟  
نیری) بله؛ یک بار در سال ۹۳ یا ۹۴ در جریان مسائل انتخاباتی، در ماهنامه «ابراز» نقدی صریح از آقای محبی زنگنه نوشتم. فردای روزی که نشریه چاپ شد، جلوی درب استادیوم من را متوقف کردند و گفتند حق ورود به استادیوم را نداری! مشابه این اتفاق اخیراً نیز رخ داد؛ سال گذشته در باشگاه بعثت وقتی آقای حسنی را نقد کردم، و متاسفانه ایشان هم تاب نقد نداشتند. 

خوربران) تفاوت خبرنگار ورزشی با خبرنگاران سایر حوزه‌ها چیست؟  
نیری) تفاوت اصلی در عنصر «عشق و علاقه» است. ورزشی‌نویسی رشته‌ای است که تا عاشق نباشی و زیر و بم ورزش را از نزدیک لمس نکرده باشی، نمی‌توان یک تحلیل یا گزارش درست خلق کنی.
به اعتقاد بنده، چالش‌های معیشتی تنها محدود به حوزه خبرنگاری ورزشی نیست؛ بلکه سایر حوزه‌های خبری نیز از منظر درآمدی وضعیت مطلوبی ندارند. البته این قاعده شامل حال آن دسته از فعالانی که به سمت بازاریابی و جذب رپورتاژهای تبلیغاتی حرکت کرده‌اند نمی‌شود و آن‌ها شرایط متفاوتی را تجربه می‌کنند.

خوربران) تلخ‌ترین و شیرین‌ترین لحظه‌ای که در ورزش کرمانشاه ثبت یا روایت کردید؟  
نیری) تلخ‌ترین: روز سقوط تلخ تیم راهیان کرمانشاه بعد از یک دهه حضور در لیگ دسته اول فوتبال کشور. در هفته آخر، بازی راهیان به دلیل انصراف اتکای گلستان برگزار نشد و ما فقط از خانه با اضطراب پای تلویزیون نشستیم تا نتیجه بازی شهرداری تبریز (با هدایت خداداد عزیزی) را ببینیم. راهیان تنها در صورتی می‌افتاد که بازی مساوی می‌شد؛ و دقیقاً بازی مساوی شد و متأسفانه راهیان سقوط کرد! همچنین در همان سال شکست تلخ بعثت کرمانشاه مقابل خیبر خرم‌آباد در استادیوم انقلاب که اگر می‌برد به لیگ یک صعود می‌کرد.  
شیرین‌ترین: برگزاری پرشور مسابقات جام جهانی کشتی در کرمانشاه.

خوربران) ورزشکار یا مربی کرمانشاهی مورد علاقه شما برای گفتگو و عکاسی چه کسی است؟  
نیری) من گفتگو با «کاوه رضایی» را بسیار دوست داشته‌ام.

خوربران) عکسی که گرفتید یا تیتری که بازتابش فراتر از استان رفت چه بود؟  
نیری) بله موارد زیادی بوده از جمله گزارش‌های مربوط به وضعیت استادیوم ۱۵ خرداد کرمانشاه بازتاب بسیار گسترده‌ای در سطح کشور داشت؛ همین‌طور گفتگوی اختصاصی با کیانوش رستمی درست پس از کسب مدال طلای در المپیک که بازتاب بالایی پیدا کرد.

خوربران) برای ارتقای جایگاه رسانه‌های ورزشی استان و ورود نسل جوان چه پیشنهادی دارید؟  
نیری) پیش‌نیاز اول، حل شدن مسائل معیشتی و مالی است. واقعیت این است که امروزه کسی باید پا به عرصه خبرنگاری ورزشی بگذارد که وابستگی و نیاز مالی به این فضا نداشته باشد؛ چون اینجا نه پول کلانی در انتظار است و نه اعتبار شغلی تثبیت‌شده. در نهایت، باید گفت که اینجا همه چیز در «عشق» خلاصه می‌شود؛ این حرفه در شرایط فعلی، نه یک شغل، که صرفاً یک «عشق‌بازی» است.

خوربران) توصیه شما به نوجوانان و جوانانی که قصد ورود به خبرنگاری یا عکاسی ورزشی را دارند چیست؟  
نیری) اگر علاقه بسیار شدید و جوشان دارند وارد شوند. این حرفه از دور شبیه یک اژدهای دو سرِ دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد، اما واقعیت این است که کار اصلاً پیچیده نیست؛ تنها سه فاکتور می‌خواهد: علاقه، صبر و استمرار.
البته حرف دل من  به مسئولین ورزش استن این است که مردم کرمانشاه باید «مطالبه‌گر» باشند؛ حق تیم‌داری در سطوح اول کشور را بخواهند، از مسئولان بودجه و توسعه بخواهند. و از طرفی، مدیران و قهرمانان ما یاد بگیرند که دست از رسانه‌گریزی بردارند.

خوربران) سخن پایانی و ناگفته؟  
نیری) آرزوی قلبی من که هفت هشت سال پیش هم مطرح کردم این است که روزی فرابرسد که کرمانشاه همزمان در لیگ برتر فوتبال، والیبال،بسکتبال و رشته های مختلف ورزشی نماینده مقتدر داشته باشد و دوباره شور و غوغای ورزشگاه‌ها به این شهر بازگردد. ممنون از وقتی که در اختیار بنده گذاشتید.